Wykrywanie DNA Borrelia burgdorferi metodą reakcji łańcuchowej polimerazy w mazi stawowej od pacjentów z boreliozą ad 5

Wyniki testów PCR są wskazane powyżej linii poziomych, z znakami plusa i minusa odpowiednio oznaczającymi wyniki dodatnie i ujemne. Syn oznacza synowektomię. Spośród 88 pacjentów w tym badaniu 45 nigdy nie otrzymywało antybiotykoterapii. B. burgdorferi DNA wykryto w płynie maziowym 43 z tych pacjentów (tabela 4). Wszystkich 12 pacjentów, od których dostępne były próbki seryjne, miało wykrywalne DNA B. burgdorferi w swojej pierwszej próbce (rysunek 1). U 9 z 12 pacjentów, w tym u 3 z przewlekłym zapaleniem stawów (rok lub więcej ciągłego zapalenia stawów), wszystkie dodatkowe próbki były również dodatnimi miesiącami lub latami później w kolejnych epizodach zapalenia stawów. U pozostałych trzech pacjentów DNA B. burgdorferi nie został wykryty w ostatniej próbce płynu maziowego, a ich zapalenie stawów ustąpiło w ciągu najbliższych kilku miesięcy.
Czterdziestu trzech z 88 pacjentów otrzymało antybiotykoterapię podczas przebiegu choroby z Lyme. Spośród 16 pacjentów z dostępnymi do badań próbkami płynu maziowego przed zabiegiem 15 miało dodatnie wyniki testu (Tabela 4). U pozostałych 12 pacjentów z płynem stawowym uzyskanym od dwóch miesięcy do czterech lat po krótkich kursach doustnej antybiotykoterapii wszystkie próbki również były pozytywne. U 19 pacjentów, z których 4 miało również próbki przed leczeniem dostępne do testów, płyn maziowy uzyskano po długich cyklach doustnych antybiotyków (doksycyklina lub amoksycylina przez miesiąc lub dłużej) lub antybiotykach podawanych parenteralnie (penicylina dożylna lub domięśniowa lub ceftriakson dożylny), schematy leczenia zalecany w leczeniu boreliozy. 38, 39. U 7 z 19 pacjentów DNA B. burgdorferi wykryto w próbkach otrzymanych od do 17 miesięcy po zakończeniu antybiotykoterapii. Trzech z tych pacjentów było leczonych jednocześnie antybiotykami doustnymi i dożylnymi, dwie otrzymywały trzy cotygodniowe dawki domięśniowej penicyliny G-benzatyną, a dwie otrzymywały tylko doustne antybiotyki. Średni czas trwania leczenia doustnego wynosił 37 dni (zakres od 20 do 58), a średni czas trwania leczenia dożylnego wynosił 14 dni (zakres od 14 do 20). U pozostałych 12 pacjentów próbki uzyskane od jednego do czterech lat po antybiotykoterapii były ujemne. Siedmiu z tych pacjentów było leczonych dożylnie antybiotykami, dwie otrzymywały domięśniową penicylinę, a trzy otrzymywały tylko doustne antybiotyki. Ich mediana czasu trwania leczenia doustnego wynosiła 48 dni (zakres od 21 do 120), a mediana czasu trwania terapii dożylnej wynosiła 30 dni (zakres od 7 do 44). Chociaż pacjenci z ujemnymi wynikami PCR byli traktowani dłużej niż pacjenci z pozytywnymi wynikami PCR, różnice nie były statystycznie istotne. Spośród 10 pacjentów z przewlekłym boreliozowym zapaleniem stawów pomimo wielokrotnych kursów antybiotykoterapii 7 miało wyniki negatywne we wszystkich próbkach po leczeniu.
W sumie u 73 pacjentów z zapaleniem stawów z Lyme nieleczonych lub leczonych krótkimi kursami doustnych antybiotyków przed badaniem, 70 (96 procent) miało pozytywne wyniki PCR. W przeciwieństwie do 19 pacjentów, którzy otrzymali antybiotyki podawane pozajelitowo lub długie kursy doustnych antybiotyków, tylko 7 (37 procent) miało pozytywny wynik testu po leczeniu (P <0,001) [hasła pokrewne: wiedźmin 3 edycja kolekcjonerska allegro, luka anionowa, przeglądarka skierowań do sanatorium ]