Telbiwudyna w porównaniu z lamiwudyną u pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B ad 6

40,4%, p <0,001 pacjentów z ujemnym mianem HBeAg (88,3% w porównaniu z 71,4%, p <0,001) (tabela 2). Średni czas wymagany do wykrycia przez DNA HBV DNA w surowicy był znacznie krótszy w grupie telbiwudyny niż w grupie lamiwudynowej u pacjentów z dodatnim mianem HBeAg (34 tygodnie w porównaniu z 39 tygodniami, p <0,001) i pacjentami z ujemnym mianem HBeAg (20 tygodnie vs. 26 tygodni, P <0,001) (Figura 1C i 1D). Pierwotna niewydolność leczenia była mniejsza w przypadku telbiwudyny niż lamiwudyny zarówno u pacjentów z dodatnim mianem HBeAg, jak iu pacjentów z ujemnym mianem HBeAg, ale różnica była znacząca tylko u pacjentów z dodatnim mianem HBeAg (Tabela 2). Odpowiedzi HBeAg i HBsAg
Wśród pacjentów z dodatnim mianem HBeAg 25,7% osób z grupy telbiwudynowej i 23,3% z grupy leczonej lamiwudyną wykazywało utratę HBeAg (p = 0,40), a 22,5% osób z grupy telbiwudyny i 21,5% osób z grupy lamiwudyn Serokonwersja HBeAg (P = 0,73) (tabela 2). Wśród 69% pacjentów, u których przed leczeniem aktywność aminotransferazy alaninowej wystąpiła co najmniej dwa razy ponad górną granicę normy – grupa uznawana jest za najlepszego kandydata do leczenia 22, 23 – Utrata HBeAg wystąpiła u 30,8% i 26,2% pacjentów otrzymujących odpowiednio telbiwudynę i lamiwudynę ( P = 0,22), a serokonwersja HBeAg wystąpiła odpowiednio w 26,6% i 24,1% (P = 0,49). Mniej niż 1% pacjentów w każdej z grup leczonych wykazywało serokonwersję HBsAg.
Odpowiedź biochemiczna
Tempo normalizacji aminotransferazy alaninowej w surowicy w 52. tygodniu było wysokie (poziomy ponad 70%) w obu grupach leczonych, przy czym wyniki spełniały kryteria niezgodności w podgrupach dodatnich pod względem HBeAg iw podgrupach HBeAg (Tabela 2).
Dodatkowe analizy histologiczne
Wśród pacjentów z dodatnim mianem HBeAg średnie oceny aktywności histologicznej Knodella (zakres od 0 do 22, z wyższymi wynikami wskazującymi na cięższą chorobę) poprawiły się o 3,92 i 3,64 punktów u pacjentów otrzymujących odpowiednio telbiwudynę i lamiwudynę (różnica, 0,28; 95% przedział ufności [CI], -0,23 do 0,79); wśród pacjentów z ujemnym mianem HBeAg wyniki uległy poprawie odpowiednio o 3,85 i 3,73 punktu (różnica, 0,12, 95% CI, -0,59 do 0,82). Wśród pacjentów z dodatnim mianem HBeAg z wyraźnym wstępnym leczeniem, zwalniającym zwłóknienie lub marskość wątroby, którzy mieli zwłóknienie Ishaka 4 do 6 (gdzie 0 oznacza brak zwłóknienia, a 6 oznacza marskość), wyniki zwłóknienia Ishaka uległy poprawie w zakresie od 0 do 3 u 68% pacjentów otrzymujących telbiwudynę i 61% pacjentów otrzymujących lamiwudynę (różnica, 7%, 95% CI, -16 do 29%); odpowiednie dane dla pacjentów z ujemnym mianem HBeAg wynosiły 59% i 46% (różnica, 13%, 95% CI, -14 do 40%). Natomiast u pacjentów z wyjściową oceną włóknienia Ishaka od 0 do 3 progresja do wyniku większego niż 3 do 52. tygodnia wystąpiła tylko u 1% pacjentów w podgrupie HBeAg przyjmujących telbiwudynę lub lamiwudynę.
Przełom i opór
Przełom wirusowy i oporność genotypowa były znacznie rzadziej spotykane u pacjentów otrzymujących telbiwudynę niż u pacjentów otrzymujących lamiwudynę (Tabela 2). Oporność rozwinęła się u 5,0% i 2,3% pacjentów z dodatnim mianem HBeAg i HBeAg, którzy otrzymywali odpowiednio telbiwudynę, w porównaniu z 11,0% i 10,7% pacjentów z dodatnim mianem HBeAg i HBeAg, którzy otrzymywali odpowiednio lamiwudynę (p <0,001 dla oba porównania).
Zgodnie z wcześniejszymi doniesieniami, M204I była jedyną mutacją sygnaturową związaną z opornością na telbiwudynę; wtórne mutacje L80I / V i L80I / V + L180M towarzyszyły M204I odpowiednio w 2,2% i 0,3% pacjentów, którzy otrzymywali telbiwudynę.14,38,39 Ogółem mutację M204I wykryto u 46 ze 115 pacjentów otrzymujących telbiwudynę i którzy mieli poziomy HBV DNA w surowicy co najmniej 1000 kopii na mililitr w 52. tygodniu (włączając pacjentów z przełomem wirusowym), co stanowiło 6,8% wszystkich biorców telbiwudyny w badaniu
[więcej w: bean boozled challenge allegro, skierowania do sanatorium ze zwrotów, virkon ]