Profilaktyka emikizumabu w hemofilii A z inhibitorami

W badaniu profilaktyki emikizumabu w hemofilii A z inhibitorami, Oldenburg i in. (Wydanie 31 sierpnia) zgłosić wystąpienie mikroangiopatii zakrzepowej (TMA) u trzech pacjentów poddanych jednoczesnej terapii z użyciem czynnika omijającego aktywowany koncentrat kompleksu protrombiny (FEIBA, Shire) w przypadku krwawienia z przeponowego. (Dwóch z tych pacjentów otrzymało również czynnika omijającego rekombinowany aktywowany czynnik VII [czynnik VIIa], ale nie wystąpiły żadne zdarzenia po leczeniu samym rekombinowanym czynnikiem VIIa.) Przy uznaniu skąpych dowodów autorzy wyciągnęli wniosek, że zdarzenia TMA były skumulowane dawki aktywnego kompleksu kompleksu protrombiny i związane z tym efekty toksyczne mogą ograniczać użyteczność terapii skojarzonej.
Nie zaobserwowano żadnych przypadków TMA podczas prób profilaktyki FEIBA, 2,3 odnotowano podczas ponad 40-letniego doświadczenia w świecie rzeczywistym (dane wewnętrzne Shire a) lub wynikało z połączonego sekwencyjnego stosowania FEIBA i rekombinowanego czynnika VIIa w przypadku ciężkiego krwawienia z oparzeniowej .4 Przypuszczamy, że ryzyko TMA wynika z nowych interakcji między emi-kizumabem i FEIBA.
Jedynie FEIBA i rekombinowany czynnik VIIa są zatwierdzone do leczenia ostrego krwawienia w hemofilii A z inhibitorami, a odpowiedź na leczenie omijające jest często nieprzewidywalna i zmienna, o czym świadczy śmiertelne krwawienie, które wystąpiło u pacjenta leczonego emisizumabem po 11 dawkach rekombinowany czynnik VIIa.1 Niezbędne są badania w celu wyjaśnienia ryzyka TMA oraz opracowania i zatwierdzenia strategii leczenia nieuniknionych zdarzeń związanych z krwawieniem.
Louis M. Aledort, MD
Icahn School of Medicine, Nowy Jork, NY

Bruce M. Ewenstein, MD, Ph.D.
Shire, Cambridge, MA
Dr Aledort zgłasza się do służby w Baxalcie (obecnie część Shire) i otrzymuje wynagrodzenie za konsultacje i honoraria od Baxalta; i dr Ewenstein, będący pełnoetatowym pracownikiem Shire. Nie zgłoszono żadnego innego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym pismem.
4 Referencje1. Oldenburg J, Mahlangu JN, Kim B, i in. Profilaktyka emikizumabu w hemofilii A z inhibitorami. N Engl J Med 2017; 377: 809-818
Bezpłatny, pełny tekst Web of Science Medline
2. Leissinger C, Gringeri A, Antmen B, i in. Kompleksowa profilaktyka koagulantów przeciwzapalnych w hemofilii z inhibitorami. N Engl J Med 2011; 365: 1684-1692
Bezpłatny, pełny tekst Web of Science Medline
3. Antunes SV, Tangada S, Stasyshyn O, i in. Randomizowane porównanie profilaktyki i schematów na żądanie z FEIBA NF w leczeniu hemofilii A i B z inhibitorami. Hemofilia 2014; 20: 65-72
Crossref Web of Science Medline
4. Schneiderman J, Rubin E, Nugent DJ, Young G. Sekwencyjna terapia aktywowanymi koncentratami kompleksu protrombiny i rekombinowanym FVIIa u pacjentów z ciężką hemofilią i inhibitorami: aktualizacja naszych wcześniejszych doświadczeń. Haemophilia 2007; 13: 244-248
Crossref Web of Science Medline
Oldenburg i in. donoszą, że profilaktyka emicy- zmumabu w hemofilii A z inhibitorami była związana ze znacznie niższą częstością krwawień niż brak profilaktyki, ale że TMA rozwinęło się u trzech pacjentów, którzy również otrzymali wysokie dawki koncentratu kompleksu aktywowanej protrombiny. Rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe (DIC) jest dobrze znanym powikłaniem leczenia aktywowanym kompleksem kompleksu protrombiny, ale TMA2 nie jest. DIC jest indukowany przez znaczną aktywację szlaku czynnika tkankowego (zewnątrzpochodnego) i może być leczony lekiem przeciwzakrzepowym. TMA (np. Plamica zakrzepowa z małopłytkowością) jest indukowana przez znaczną aktywację płytek krwi i jest leczona wymianą plazmową. W Ameryce Północnej odnotowano wiele przypadków TMA3, ale odnotowano kilka przypadków DIC, co sugeruje, że DIC ma tendencję do błędnej diagnozy jako TMA. Ponieważ DIC i TMA wymagają różnych metod leczenia, sugerujemy diagnozę TMA w raporcie Oldenburga i in. być ponownie rozważone.
Hideo Wada, MD, Ph.D.
Takeshi Matsumoto, MD, Ph.D.
Dr Naoyuki Katayama, Ph.D.
Mie University Graduate School of Medicine, Tsu, Japonia
-u.ac.jp
Nie zgłoszono żadnego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym pismem.
3 Referencje1. Wada H, Thachil J, Di Nisio M, i in. Wskazówki dotyczące diagnozy i leczenia DIC od harmonizacji zaleceń z trzech wytycznych. J Thromb Haemost 2013; 11: 761-767
Crossref
2. Masias C, Vasu S, Cataland SR. Żadne z powyższych: mikroangiopatia zakrzepowa wykraczająca poza TTP i HUS. Blood 2017; 129: 2857-2863
Crossref Web of Science Medline
3. Strona EE, Kremer Hovinga JA, Terrell DR, Vesely SK, George JN. Kliniczne znaczenie aktywności ADAMTS13 podczas remisji u pacjentów z nabytą zakrzepową plamicą małopłytkową Blood 2016; 128: 2175-2178
Crossref Web of Science Medline
[więcej w: kardiologia, stomatologia, gastrolog rzeszów ]