Polipeptyd amyloidowy wysepek u pacjentów z rakiem trzustki i cukrzycą ad 5

Badania immunochemiczne tkanki trzustkowej u pacjenta z rakiem trzustki i cukrzycą. Kolejne sekcje normalnej wysepki trzustkowej zawierały komórki beta barwienia immunologicznego (ziarnisty brązowy materiał) dla insuliny (panel A) i IAPP (panel B) (oba panele x 250). Skrawki innej normalnej wysepki trzustkowej wykazywały immunobarwienie dla IAPP (panel C) i hybrydyzację in situ mRNA IAPP (panel D) (oba panele x 210); odnotuj podobny rozkład produktów reakcji. Wysepka sąsiadująca z rakiem trzustki wykazywała bardzo słabe barwienie immunologiczne dla IAPP (Panel E) pomimo silnego znakowania mRNA IAPP (Panel F) (oba panele x 290).
Nie zaobserwowano swoistego barwienia dla IAPP w komórkach nowotworowych lub komórkach blisko spokrewnionych z nabłonkiem nowotworowym u dowolnego pacjenta. Jednak wysepki otoczone tkanką nowotworową lub bezpośrednio przylegające do guzów nie wyglądały normalnie. Chociaż intensywność barwienia insuliny wysepek w tych dwóch lokalizacjach była zwykle prawidłowa lub tylko nieznacznie zmniejszona, barwienie dla IAPP było znacznie zmniejszone lub nawet nieobecne w większości przypadków (Figura 3). Natomiast intensywność barwienia IAPP wysepek odległych od nowotworów u wszystkich pacjentów z rakiem trzustki była normalna lub tylko nieznacznie zmniejszona.
Silne znakowanie mRNA IAPP w hybrydyzacji in situ było widoczne zarówno w wysepkach w prawidłowej tkance trzustki, jak i w wysepkach przylegających do tkanki nowotworowej, które były negatywne dla IAPP w ocenie immunohistochemicznej (Figura 3). Te wyznakowane mRNA komórki IAPP i komórki barwione przeciwciałami na insulinę miały podobny rozkład. Wysepki w kontrolnych sekcjach inkubowanych z sensowną sondą IAPP nie wykazywały znakowania.
Dyskusja
Stężenia IAPP w osoczu u zdrowych osób i pacjentów z IDDM lub NIDDM były podobne do tych zmierzonych przez innych badaczy stosujących to samo przeciwciało17, 18. Przeciwnie, wartości u pacjentów z rakiem trzustki i cukrzycą wymagającą insuliny lub bez insuliny były zwiększone. Podwyższony stosunek peptydu IAPP do peptydu C w tych dwóch grupach wskazywał, że ci pacjenci, w porównaniu z normalnymi osobnikami lub pacjentami z IDDM lub samym NIDDM, wydzielają stosunkowo więcej IAPP niż insulina. Ten wzrost był najbardziej widoczny u pacjentów z rakiem trzustki i cukrzycą wymagającą insuliny. Zwiększony stosunek peptydu IAPP do peptydu C nie został odnotowany w innych grupach chorych na cukrzycę17,18. Insulina i IAPP normalnie są wydzielane jednocześnie we względnie ustalonym stosunku, ale wytwarzanie IAPP można kontrolować niezależnie od wytwarzania insuliny w transformowanych komórkach i w normalnych komórkach w pewnych warunkach eksperymentalnych [11, 19, 20].
W gruczolakorakach przewodu trzustkowego stwierdzono obecność komórek endokrynnych 8, co wskazuje, że guzy mogą wytwarzać hormony polipeptydowe. Jednakże nie znaleźliśmy żadnych komórek zawierających IAPP lub insulinę w tkance nowotworowej. To odkrycie, wraz z niskim stężeniem IAPP mierzonym testem radioimmunologicznym w ekstraktach z guza, sugeruje, że wytwarzanie guza IAPP nie tłumaczy zwiększonych stężeń IAPP w osoczu u pacjentów z rakiem trzustki.
[hasła pokrewne: przeglądarka skierowań do sanatorium, allegro askas77, usg brzucha szczecin ]