Komórki zrębowe raka piersi z mutacjami TP53 i przerzutami do węzłów chłonnych ad 5

Spośród próbek w grupie sporadycznej 26 (14,9%) miało mutacje w samym nabłonku, 34 (19,4%) miało mutacje w samych zrębach, a 14 (8,0%) miało mutacje w obu przedziałach, podobne do naszych danych opublikowanych wcześniej17 (ryc. 1A). Z 45 raków sutka z potwierdzonymi sekwencyjnie mutacjami bzdurnymi TP53, 2 próbki wykazały barwienie jądrowe dla p53 w zrębie guzów, ale nie w zdrowych zrębach (Figura 1B). Utrata Heterozygosity lub nierównowaga alleliczna
Tabela 1. Tabela 1. Częstotliwość utraty heterozygotyczności lub nierównowagi allelicznej w 175 Sporadycznych Raków Piersi i 43 Dziedzicznych Raków Piersi w Nabłonku i Stroma. Tabela 2. Tabela 2. Częstotliwość utraty heterozygotyczności lub nierównowagi alleli w stromie i nabłonku dziedzicznych i niespokojnych raków piersi, zgodnie z typem mutacji TP53. Częstość utraty heterozygotyczności lub nierównowagi allelicznej w nabłonku i zrębie w grupie dziedzicznej była wyższa niż w grupie sporadycznej. Mediana częstości utraty heterozygotyczności lub nierównowagi alleli w nabłonku nowotworowym wynosiła 67% w grupie dziedzicznej i 54% w grupie sporadycznej (p <0,001). Mediana częstości utraty heterozygotyczności lub nierównowagi allelicznej w podścielisku wynosiła 60% w grupie dziedzicznej i 51% w grupie sporadycznej (p <0,001) (tabela 1). Stwierdziliśmy, że mutacja TP53 w nabłonku lub zrębie wiązała się ze zwiększoną częstością utraty heterozygotyczności lub nierównowagi allelicznej zarówno w grupie dziedzicznej, jak i sporadycznej, ale związek ten był bardziej wyraźny w grupie sporadycznej (tabela 2). Nie stwierdzono istotnej różnicy w całkowitej utracie heterozygotyczności lub nierównowagi allelicznej w raku sutka od pacjentów z szkodliwymi mutacjami BRCA1 lub BRCA2 lub tych z niesklasyfikowanymi wariantami w BRCA1 lub BRCA2 (dane nie przedstawione).
Ryc. 2. Ryc. 2. Sześćdziesiąt sześć gorących punktów utraty heterozygotyczności lub nierównowagi allelicznej związanej z mutacjami Stromal TP53 w sporadycznym raku piersi. W tym diagramie Venna, z 66 (25 + 8 + 28 + 5) markerów hot-spot, tylko 8 markerów utraty heterozygotyczności lub nierównowagi allelicznej, które są wspólne dla nabłonka i zrębu, są związane z mutacjami TP5 zrębu w porównaniu z 25 w samym nabłonku i 33 (28 + 5) w samym zrębie. Spośród markerów o gorącym punkcie tylko utrata heterozygotyczności lub brak równowagi allelicznej w pięciu markerach zrębu jest związana ze zwiększonymi regionalnymi przerzutami węzłowymi w otoczeniu p53 typu dzikiego.
Testowaliśmy hipotezę, że specyficzne względem przedziału mutacje TP53 są związane z utratą heterozygotyczności lub nierównowagi alleli w określonych markerach mikrosatelitarnych. Markery ze znacznie wyższą częstotliwością utraty heterozygotyczności lub nierównowagi allelicznej niż wszystkie inne markery na tym samym chromosomie są uważane za gorące punkty. 19,30. Spośród wszystkich próbek w grupie sporadycznej, zidentyfikowaliśmy 66 gorących plamek powiązanych ze stratą heterozygotyczności lub allelicznego braku równowagi, które były związane z kompartmentalną mutacją TP53 (przy P <0,05 i FPRP 0,01 <0,5) (Figura 2). Tak więc te 66 loci zawierało utratę heterozygotyczności lub nierównowagi alleli przy częstotliwościach znacznie wyższych niż te, które można uzyskać przypadkowo. To powiązanie występuje we wszystkich guzach i przedziałach, ale nie można go ustalić dla pojedynczego guza [więcej w: samsung xcover 2 allegro, psycholog warszawa centrum, pakuten allegro ]